De zondagmiddagwandeling

De zondagmiddagwandeling

Gisteren werd er onweer voorspeld en het leek ons niet zo goed dan in de duinen te gaan wandelen.
Dus werd het weer een wandeling door een stad. Nou ja een dorp: De Rijp, in het land van Leeghwater. Jan Adriaanszoon Leeghwater was DE Nederlandse molenmaker en waterbouwkundige die grote delen van dit gebied droog legde.
De Beemster viel in 1612 als eerste van de grote meren droog, De Schermer als laatste in 1635. Dat men dat in die tijd allemaal al kon he? Ooit in een grijs verleden heb ik het met aardrijkskunde moeten leren. Er zit niet veel meer van in mijn hoofd. Als ik had geweten dat ik later heel Nederland zou doorwandelen, had ik toen meer mijn best gedaan?
Ze hebben een heuse wandeling door het schilderachtige dorp uitgezet. Alles nog lekker origineel en je kan alles bezien in alle rust en kalmte. Zo heel anders dan de Zaanse Schans en even zo mooi, of nog mooier eigenlijk daardoor.
We rijden na afloop met de auto naar het museum van Egmond aan Zee om daar nog de geschiedenis van de Egmonden te zien. Met wandelen is het soms moeilijk in te plannen allemaal en dus gaan we op herhaling. Lief, klein museum over de visserij en het ontstaan van de dorpen. Bijzonder ook dat het in een klein kerkje gehuisvest is.
Dan gaan we nog even proberen om onze foutieve route te achterhalen zodat we het goed weer kunnen oppakken. Maar hoe we ook draaien en heen en weer rijden we komen er niet uit. We vragen nog aan een echte Bergense de weg maar die begrijpt het ook niet. We zullen er mee moeten leren leven dat er een klein stukje van het kustpad niet wordt gelopen door ons. We pakken het elders maar weer op. (Paar centimeter in het boekje gemist, helaas. Hetty is er treurig van.Geen medaille aan het eind.)
Elders weer oppakken kost ook nog enige studie kan ik melden.

Nu zondag, op de fiets naar de kerk. Lekker maar er waait een harde wind.
We worden welkom geheten met een ferme handdruk en de woorden: “hebben we er een beetje In in?!” De mensen naast ons willen graag weten hoe we de vakantie ervaren.
Als ik zeg dat het hier zoooo mooi is zegt de mevrouw naast me: “sssst, niet verder vertellen”.
En waar begint de dominee mee? Hij heeft met zijn kleinzoon naar de hemel geklommen.
Maar ook naar de hel. De verwijzing naar het schilderij boven in de Grote kerk van Alkmaar.
God laat zien dat het oordeel komt over heel de wereld.
Hebben wij Hem nog in het centrum van ons leven staan?
Willen we nederig zijn en luisteren?
Zoek Hem in een wereld zonder God.
Zoek gerechtigheid in een wereld zonder waarheid.
Zoek nederigheid in een wereld vol trots.
Een goede boodschap om zo mee op stap te gaan.

De zondagmiddag wandeling kan beginnen.
Gisteren een uur gezocht, gegoogeld en boekje op de kop en nog eens weer draaien, kijken, mopperen en meer wat ik niet zal vertellen. Maar we kunnen nu naar “ongeveer” de start van onze routevoortzetting. Beetje spannend maar het lukt. We slaan een pad in waarvan we denken dat we halverwege toch echt weer rood/ witte aanduidingen zullen moeten treffen.
We zijn nog maar net op pad en het begint zachtjes te regenen. Weldadige regen met een lekker temperatuurtje. Ook dit is genieten. Het is een mooi stuk duinbos met veel duinvalleien, zoals het boekje ze noemt. Wat kan een woord iets oproepen hè, zo van glooiende duinen met bijbehorende romantische plaatjes er bij. We hoeven niet zoveel kilometers vanmiddag omdat we alleen de inhaalslag maken van de niet gelopen kilometers. We zitten af en toe even op een bankje en genieten van het uitzicht.
Ook nog weer een uitvoerig gesprek met een echtpaar die ons lachend beziet. Wij zien er professioneel uit. Ik heb geen idee wat ze daar nou mee bedoelen maar goed.
Ons t-shirt met: “welzalig de man die niet wandelt” roept verontwaardiging bij meneer op.
Hij wandelt immers graag! Dat de tekst nog verder gaat in psalm 1, dat moet hij dan nog even opzoeken…………..
Op een gegeven moment moeten we een enorme trap beklimmen.
En bovenaan wordt het zwoegen beloond. Links kan je 3,5 kilometer verder de Noordzee zien, rechts kijk je de Groeterpolder in. Bijzonder te bedenken dat daar eens kolkend water was.
Net voor Groet zien we nog een deel verbrand bos van nu 8 jaar geleden. In Griekenland hebben we natuurlijk de desastreuze gevolgen gezien van brand in de afgelopen week. Ook dit stukje natuur bewijst hoe lang het duurt voordat het weer een beetje hersteld is.
We eten onze broodjes op op een bankje op een duintop met adembenemend uitzicht.
Je zou er uren kunnen zitten.
Morgen waarschijnlijk onze laatste wandeling voorlopig van het Kustpad. De vakantie zit er bijna op.

264 reacties

  1. Magriet Jongsma -

    Blij toe dat jullie toch op het juiste pad weer zijn gearriveerd om
    jullie kustwandeling verder te vervolgen👍Dus morgen het laatste deel en dan langzamerhand weer naar het altijd mooie Drenthe toe☺️Veel wandelplezier nog👍Toppertjes 😄😄


    Reageren

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *