Onnoembaar kostbaar

Onnoembaar kostbaar

We beginnen de dag met het luisteren naar een preek in de GKV Emmen gehouden, van vorige week. Ds. Sollie; hoe wonderlijk is Gods naam.

Met als leidraad het lied: “Ik zal er zijn” van Sela en psalm 23.

“Hoe wonderlijk mooi is uw eeuwige Naam.
Verborgen aanwezig deelt U mijn bestaan.
Waar ik ben, bent U: wat een kostbaar geheim.
Uw naam is ‘Ik ben’ en ‘Ik zal er zijn’.

‘Ik ben die Ik ben’ is uw eeuwige naam.
Onnoembaar aanwezig deelt U mijn bestaan.
Hoe adembenemend, ontroerend dichtbij:
uw naam is ‘Ik ben’, en ‘Ik zal er zijn’ ”

We luisteren met uitzicht op onze prachtige tuin. Twee zwartkopjes strijken neer op een boomtak en luisteren verwonderd naar het geluid uit de iPad. Ze wassen zich en blijven rustig bij ons zitten. Hetty fotografeert stiekum nog even een sunbird ondertussen. Sollie ziet het immers toch niet.
Die sunbird of te wel honingzuigers zien we hier heel veel. Grappig is het te zien dat deze in onze tuin de honing uit de bloemen van de granaatappelboom zuigen. Om te kunnen blijven hangen bij de bloem moeten ze echt blijven fladderen en ze lijken daarom ook heel erg op een kolibrie. Ze zijn ook even prachtig van kleur. Ondertussen leggen de kakelende kippen een ei en kwetteren de vogels zo driftig dat we het geluid wat harder moeten zetten.
Oh wacht even, blijven opletten he, niet afdwalen met je gedachten tijdens de dienst!
Psalm 23 laat me denken aan de bergen, de dalen en het klaterende water van de beekjes, waar we deze afgelopen week zoveel van hebben gezien. En dan ook nog een stuk uit Exodus, dat land vloeiende van melk en honing waar we nu al voor de 3e keer mochten zijn.
Ds. Sollie geeft aan hoe we onze Herder moeten volgen op bochtige wegen, we kunnen Hem soms niet zien en toch is Hij er altijd, Hij gaat voorop. Ach, wat hebben we dat deze week vaak letterlijk gezien en gemerkt. Dan weer liep de 1 dan weer de ander van ons groepje achteraan. Gescheiden door bergen, heuvels, struikgewas en bochten in onze route. Het is in dit land allemaal zo duidelijk herkenbaar die taal van de bijbel, de taal van de psalmen. Wat is het mooi dat echt te mogen zien en ervaren hier en nu.

Na de dienst koffie, als altijd, met wat lekkers, want het is immers zondag. Dan doen we elk ons ding. Even boekje lezen, ipatten, wandelingetje maken en verhaaltje schrijven. Vul maar in wie wat doet, niet zo moeilijk denk ik ;-). Eerste spulletjes worden ook al in de koffer gedumpt maar oh wat hebben we een tegenzin omdat te doen!

Het is vandaag weer heel drukkend en warm 35 graden zegt de thermometer in de auto.
We gaan voor de laatste keer deze vakantie naar het meer om te zwemmen.  Het brengt niet veel verkoeling, water is warm en vanuit het zand lijken wel rookwolkjes op te stijgen.  Je kunt met goed fatsoen niet met blote voeten in het zand staan.
Na opgefrist te zijn, gaan we nog even naar de Jordaan en Tabga (kerk van de broodvermenigvuldiging). Na de brand weer net zo mooi als daarvoor.
We nemen langzaam maar zeker weer afscheid van dit land met zijn vele verhalen en herinneringen. Ook wij hebben er in deze vakantie weer veel bij gekregen.

Nu maken we ons klaar voor een zeer korte nacht en hopen morgen weer op Nederlandse bodem aan te komen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *