Lankheet

17 juli 2026

Zo lang het kan maar blijven lopen is het motto de laatste tijd. We hebben nog geen vakantie maar wel vrije tijd. Dus in de auto vanochtend vroeg richting Enschede. Bij een steakhouse moet de auto komen te staan. In Haaksbergen. Dan kunnen we daar met de bus naar Eibergen en weer verder waar we waren gebleven. Blijkt ook een steakhouse in Enschede te zijn en daar brengt Google maps ons heen. (Ik zeg verder niks.) Maar goed uiteindelijk komen we bij de start en beginnen met koffie aan de Berkel. Eerst inlezen over waar we langs gaan vandaag en welke vogels we (kunnen) gaan zien.

Langs de oever van de Berkel is het pad hooidroog en best lekker warm. Gelukkig staat er een okselfris windje en de omgeving is prachtig. We passeren de Mallumse molen en och wat is het genieten van de weerspiegelingen in het water.

We lezen een pauze later over de wolkenluchten. Psalm 57, David vraagt hulp aan Hem die boven de hemel is. Kan jij de hemel zien? Wij kijken naar de intens blauwe lucht. Is daar de hemel? We weten het niet. Maar Hij, in het oneindige, zorgt voor ons. Wat een genade. Ook als het moelijk wordt.

Via de Koffiegoot, ook een beek maar die staat al bijna droog her en der, komen we aan bij het Landgoed Lankheet. Bij een bruggetje drinken we onze thee. Zuslief vindt dat de thee lank-heet blijft met dit weer, ookal was het theewater van vanmorgen. 😉

Verscholen in het groen worden we bijna niet opgemerkt door alle 65 plus e-bikers. Ze passeren in veelal razende vaart en stappen nooit niet af. Dat wordt binnenkort een heupfractuurtje.

We bereiken na ongeveer 14 km (weer een watermolen) Haaksbergen en kunnen dan op zoek naar de supermarkt. Snel wat boodschappen doen en op naar onze wijngaard.

De wijnboer ontvangt ons hartelijk. Prachtig plekje, strak mooi huisje met zicht op:

Klein detail: heerlijke wijn bij onze maaltijd. Hoe kan een mens gelukkig zijn?!