Sapperdeflap

25 mei 2026

Na een week Leuven met studenten, de volgende dag al weer op trein rond tienen. 3 treinen verder stappen we uit in Vorden. We weten nog van de vorige keer hoe we verder moeten bij het kasteel. Voor we daar zijn treffen we een aardbei en banaan langs de weg die een kopje koffie zitten te drinken. Ze vragen of wij ook mee doen met de vossenjacht. Oke zo zien wij er dus uit. Fris en fruitig.Bij het kasteel tijdens de koffie op een bankje hebben we het druk. Veel mensen die willen weten wat we doen. Ook een meneer met een blind hondje, weet wel van het vogeltrekpad. Toen hij jong was heeft hij het zoutpad gelopen. Je voelt het verlangen en zijn weten dat het nu niet meer kan.

We lopen eigenlijk de hele dag in een redelijk rechte lijn naar Ruurlo. Maar het is een prachtig groene route langs kastelen en landgoederen. Klein Onstein is streng verboden, we mogen er alleen een blik op werpen.

We eten een bolletje op een bankje en een echtpaar vraagt of ze er bij mogen zitten. Zij wonen al 50 jaar in Ruurlo en zijn er duidelijk trots op. De Tupperware bekertjes met ranja komen uit de fietstas. En genietend van het drankje hebben we een gezellig samen zijn. Even voorbij de Ruurloseweg een klein stukje heide en een 6 sprong. Daar moet een merksteen liggen maar die is waarschijnlijk zoek geraakt.

Huize Ruurlo lopen we vandaag even voorbij want we gaan naar Mammaloe en haar pipowagen. Zo superleuk gedaan. Eerst nog wat eten in het dorpje waar we nu in deze tijd asperges kunnen eten. Smullen! Dan douchen en in de mooie tuin genieten van vogelgeluiden (en muggen).

Na een warme nacht in de pippowagen is er helaas niet veel geslapen. Ook al omdat ik tijdens de nachtelijke tocht naar het toilet een behoorlijke botsing heb gemaakt. Teen versus houten trede maakte een sapperdeflap van mijn linker grote teen. Zaterdag begint dus met wat plak en knipwerk om de zaak te stutten en goed in de schoen te krijgen. Onze gastvrouw brengt wat extra pleisters. Na 100 meter lopen knopen we toch eerste en tweede teen aan elkaar en dan gaat het beter. Dag vogels, dag bloemen…. ondanks alles was het een mooie belevenis.

We willen kijken in kasteel Ruurlo, wat nu museum is maar helaas pas om 11.00 open. We stappen door, het is eigenlijk direct al erg warm. Veel asfalt en rechte wegen weer maar ook veel prachtig groen met heel veel vogels. Bij een rustpunt kijken we onze ogen uit. Roodstaarten, fitis(?) met jongen, spreeuwen, mussen, parkieten en zelfs een ijsvogel.

Het is mooi wandelen in de achterhoek, het gaat wel traag vandaag….We passeren wat beekjes en horen ook weer eens een wielewaal. Helaas geen beelden. Net voor Haarlo gaan we nog langs een stervormig park met vijver waar we bijna in slaap vallen op de picknickbank. We worden in Haarlo gastvrij onthaald door onze gastvrouw met perenijsjes en lekker fris, koel water. We storten ons neer op de stoelen in de mooie tuin en genieten van alles om ons heen. In de avond worden we getrakteerd op lekkere tonijnpasta van de gastvrouw en een massage. Shiatsu-massage wel te verstaan. Helemaal bijgekomen en in ons lijf, vallen we als een blok in slaap terwijl het nog licht is. Van de wereld. Na een nacht slapen van 5 kwartier in een uur, genieten we van een fijn ontbijt lekker buiten voor het huis. Alle vogeltjes zijn weer wakker ook de specht laat zijn roffel horen.

Na het ontbijt op naar Eibergen. Wederom mooie route door het fris groene Gelderlandse landschap. Koffie drinken doen we bij de Trekvogel; een rustpunt zomaar bij een huis. Het worden niet veel kilomters vandaag. Keus is 8 km of 19, we gaan toch maar voor de veilige weg. Voet en knie wat overbelast. Nu even wijs zijn. Terug treinen naar huis en de beentjes omhoog…..wat waren het mooie dagen. Pinksteren 2026.

Adem van de lente (Heilige Geest is als ‘lente’ van de ziel: een ontwaken, ademhalen en vernieuwen)

De wind waait zacht door prille bladeren,
de aarde ademt, het leven ontwaakt.
Waar de natuur haar kleuren laat stralen,
wordt ook de mens door de Geest aangeraakt.

Als vurige tongen in frisgroene bomen,
als een duif in de strakblauwe lucht.
Zachtjes hoor je de belofte nu stromen,
een oerkracht die ieder verdriet doet verdwijnt.

Laat de Geest door je haren waaien,
zoals de wind door het veld zich beweegt.
Om in het dagelijks leven te zaaien,
dat wat de natuur ons in stilte meegeeft.