Betekend

11 augustus 2026

Een paar maanden geleden stuurde een collega mij een lief filmpje. “Ik denk dat jij dit wel leuk vindt.” Op het filmpje haar dochtertje die leert lezen. Ze spelt de letters 1 voor 1. Be – è – jezuskruis – è – ke – è, en zo verder tot het woord “betekend” is gevormd. Wat zegt ze nou? Twee keer filmpje kijken en luisteren leert dat in haar beleving de t het teken is van Jezuskruis. De “grote” T is gewoon T. Maar de “kleine” t is immers het teken van het kruis van Jezus volgens dochterlief. Ach hoe mooi, hoe lief onroerend. In Oostenrijk vorige week zagen we natuurlijk letterlijk ook veel Jezuskruizen. We hadden de indruk dat het geloof daar ook echt nog wordt beleefd. Aanwezig is in elke dag. De vrijdagavonddienst was best goed bezocht en wat we lazen in de kerk, op het kerkhof. Bijzonder!

Na een luxe week in de bergen zijn we nu toe aan de voorzetting van onze Camino in Brabant. We volgen de kleine kruizen op ons pad. Ga je mee? We leven immers iedere dag van Jezus-kruis?! Welke betekenis geven we daar zelf aan?

Vandaag lopen we van de drukke grote stad naar een voormalig klooster in Veldhoven. Na een brakke nacht (door warmte en veel stadslawaai en het station met veel vrachttreinen), lopen we naar de Catharinakerk voor een stempel. We moeten even wachten, kerk nog niet open. We hadden er al een stempel gehaald een jaar geleden maar de stempel deed het niet echt meer. Blijkt dat hij nu helemaal uitgedroogd is, haha. We sturen een berichtje naar de Camino-Brabant-club.

We worstelen ons door de eerste km’s. Dat hoort ook bij pelgrimeren. Soms goede dagen, dan weer slechte maar nooit opgeven.

Na een groot park lopen vandaag bijna de 16 km volledig langs de Dommel.

Ook nog langs de watermolen die Vincent eens schilderde.

De Dommel mooi rustig stromend beekje met veel groen, bloemen, koeien en verdroogd gras (deze keer) Ze zeggen dat het drassig kan zijn maar nu is alles mul zand. Vlonderpad eigenlijk onnodig.

Bij Volmolen doen we een drankje en een stempel. Dan willen we verder over de camping door een klein natuurgebiedje. Natuurmonumenten heeft de weg verspert want de bevers hebben zo huis gehouden dat het een gevaarlijk pad geworden is. Later horen we van een (ongehoorzame) wandelaar dat er niks te zien was en ze zo door kon lopen.

Wij lopen netjes de 2,5 km over asfalt en treffen bij de Mariagrot een Poolse mevrouw. Ze gaat na haar werk iedere dag een kaarsje branden en door de knieën zo we zien. We wensen elkaar Gods zegen en gaan voor het laatste stukje.

Aangekomen in ons hotel verbazen we ons over de grote van dit voormalige kloostercomplex. We zijn blij dat we er zijn. Heerlijk ook even te kunnen zwemmen.

Laatste stempel gehaald bij kapel naast het hotel.

Nu eten en dan hopelijk een goede nachtrust. Morgen weer een dag met extra betekenis? In ieder geval wel weer met een Jezus-kruis. Want een Camino zonder dat, is geen Camino.