De Trupial
1 januari 2026
Daar zitten we dan aan het einde van het jaar 2025 op de Hoge Veluwe in Boshuisje Trupial. De Trupial is een bijzondere vogel die de eigenaren van het huisje ooit eens op hun reizen hebben getroffen. Een vogel die andere nesten gebruikt voor zijn verblijf. Ze schijnen ook in Suriname te zijn. Mirjam, kent Gerrit ze?
Wij als Trupialen zijn blij verrast door het mooie huisje, met kerstboom en wat lekkers op tafel. Dat moet goed komen de komende dagen.
Op oudjaarsdag staan we vroeg op en lopen door de met vorst mooi gemaakte wereld naar de bushalte. De zon komt langzaan door de nevels heen. De Veluwe wordt wakker.
Op station Ede Wageningen nemen we nog een bakje koffie en gaan goed gestemd op stap. Maar dat duurt kort. Doordat ze bij het station bezig zijn met de wegen raken we wat verdwaald. Het duurt een half uurtje en dan zijn we eindelijk op de route. Pfffff het duurt even voor we in de ontspannen flow zitten.
Veel door de bossen deze route. Omdat hier zoveel vakantieparken zijn komen we ook veel andere wandelaars tegen. Niet veel Trekvogelpad wandelaars maar toch een paar. Als we een paar km op weg zijn eten we even een broodje (benzine op). Komt er een mw. langs op de fiets. “Och….”, zegt ze, “worden jullie opgehaald?” Sommige mensen vinden ons echt zielig, wat is dat toch? Gelukkig ook weer veel mensen die genieten van onze truien. 😉
Het is fijn om nu zo te lopen. Veel te zien. Mooie wolken, soms even kort motregen en de zon prachtig schijnend door de vele bomen. Die vertellen trouwens alweer dat het voorjaar wordt. “Laat elke boom die je ziet een afspiegeling zijn van wat komen gaat. Ze laten iets zien van eeuwigheidswaarde.”
Als we over de Ginkelse heide lopen schijnt de zon zelfs volop. Zelfs genieten op een bankje in de zon van de lunch.
Even een goed gesprek met de schaapherder bij de schaapskooi en dan langs het Airborne monument. Lijkt nu prachtig met de blauwe lucht er zo achter. Maar hoe het in ’44 is geweest, ik wil er niet aan denken. De heide bezaaid met slachtoffers……..
We gaan verder door het natuurgebied Planken Wambuis. Mooi hoor met de pony’s, Schotse hooglanders en Spaanse Saya-quesa koeien. En, we spotten een klapekster. Zo mooi, met zijn Zorromasker op. Wat een gelukje.
De laatste km’s vallen ons loodzwaar. Het is koud, donker en heuvelachtig. De 25 km zijn lang na maanden niet zo ver gelopen te hebben.
We drinken nog snel een warm bakje thee in het laatste licht van de dag (en 2025) en doen onze wandellampjes over onze rugzak. Om 17.30 bereiken we afgepeigerd ons vakantie huis. Eten, benen omhoog en slapen. Welkom 2026! Op naar nieuwe wandelavondturen.
“Verlicht mijn ogen zodat ik kan zien zonder tijd en overal ontdek: hier waait een briesje eeuwigheid.”